این دود که از کوه‌ها به پایین می‌آید
و پراکنده می‌شود
دیگر دودِ زمستان نیست
نگاه کن!
میانِ این مه
که مانند دست‌های کودک نرم و لطیف است –
پیوندگاهِ ساقه‌ی گل‌ها: خیس
و دهانِ زخمِ حاصل از بریده‌گیِ درخت‌ها:  بسته شده است
شاخه‌ها در حالتی بینِ خواب و بیداری‌اند
اما هنوز
نه جوانه‌یی
و نه برگی.
هنوز هوای گرمِ بهاری نیامده است.
در تمامیِ شب باران بارید
بارانی پرسروصدا – به‌سانِ ترانه‌ی پیروزی –
هنوز هم باران – شجاعانه و گرم –
ریزریز می‌بارد
و برادرانه لبخند می‌زند
احتمالا هوا باز هم سرد شود
حتی برفِ ریزریز ببارد
بهار اما – بعد از این –
چیزی بیش‌تر از یک مژده خواهد بود
و می‌توان گفت:  بهار آمده است.
| شعر ناظم حکمت |
| موسیقی سونات بهار بتهوون|

نوروز خجسته باد