Handwriting Rachmaninoff
قطعۀ اول «راخمانینف دست آزاد»
قطعۀ دوم «زرد ملیجه»
این ویدئوها مربوط به بیش از بیست سال پیش است. آن موقع هنوز چیز زیادی از هنر معاصر نمیدانستم؛ درسش را هم نخوانده بودم؛ منتظر ویزایم بودم که بروم درسش را بخوانم. تا ویزایم بیاید وقتم آزاد بود و کارهایی کردم که بعداً فهمیدم در جاهای دیگر ممکن است به آنها هنراجرا یا ویدئوآرت بگویند. آن موقع میخواستم طراحی رقص کنم؛ چون نقاشی میکردم و رقص معاصر به نظرم یک ترکیببندی بصری متحرک میآمد. هیچ نمیدانستم کورئوگرافی چیست و روی اینترنت هم چیز زیادی درموردش پیدا نمیکردم؛ چون کلاً چیز زیادی روی اینترنت نبود. گوشی همراه هم چندان متداول نبود چه برسد به گوشیای که خودش به اینترنت وصل بشود یا فیلم بگیرد یا فیلمهایش را بشود آپلود کرد. کلاً ویدئو اینقدر رسانۀ همگانی یا در دسترسی نبود و به همین خاطر هم شاید غریبتر و هنریتر به نظر میآمد. ابتدا شروع کردم به طراحی فریم به فریم روی کاغذ از یکی دو رقص معاصری که فیلمشان را داشتم تا ببینم آیا میشود رقص را نتنگاری کرد؟ اول آنالیز کردم تا بعد برسد به سنتز: آنوقت از یک دوست تئاتری خواستم که براساس طراحیهایی که من روی کاغذ میکردم برقصد. بعد دوربین گذاشتم که از او فیلم بگیرد و بعد نشانش بدهم که ببیند داشته چه کار میکرده و چه طور به نظر میآمده. بعد دوربین را دست گرفتم تا همزمان با او حرکت کند و از او فیلم بگیرم. بعد او انصراف داد و گفت دیگر نمیرقصد چون به نظرش نمیآمد این رقص امکان ارائه داشته باشد و به جایی برسد. بعد از آنجایی که من دوست ندارم کاری را صرفاً به خاطر شرایط ناتمام رها کنم حاضر نشدم دست بردارم و با خودم فکر کردم درست است که رقصنده ندارم، اعضاء و جوارحم را که دارم. پس شروع کردم از دستها و لبهایم فیلم گرفتن که با موسیقی میرقصیدند. موسیقی را با ضبط صوت پخش میکردم و همزمان با دوربین مینیدیوی ضبط میکردم و در صفحۀ نمایش دوربین نگاه میکردم که ببینم دارم چه میکنم. پردازش ویدئو هم بلد نبودم و از فیلترهای همزمان خود دوربین استفاده میکردم. نتیجهاش چیزی است که میبینید؛ ذهنی که سعی میکند به موسیقیای که میشنود پاسخ بدهد و آن را به صورت تصویری ضبط کند. بعدها جاهای مختلفی نشانش دادم و دیدم انگار آنهایی که رقص معاصر میدانند و میدانند ویدئوآرت چیست هم خوششان میآید. به همین خاطر هم حالا به شما نشانش میدهم.
