Simulation

Zagros Shahidi, 2020

چه کسی به چه کسی نگاه می‌کند؟ این پرسش میان بدن، نور و تصویر شکل می‌گیرد؛ جایی که نگاه در بازتاب‌های متنوع تکثیر می‌شود، در تصاویر هستی می‌یابد و جایگاه نخستین خود را از یاد می‌برد. شبیه‌سازی، در این فرایند، نه بازتولید یک اصل، بلکه حرکتی میان تکثیر و فراموشی است؛ حرکتی که در آن، یادآوری به جستجوی خویشتن میان بازتاب‌های خویش بدل می‌شود. اما هر بازشناسی، صورتی تازه پدید می‌آورد و هر تصویر، امکان دیگری برای نگاه کردن و دیده شدن می‌گشاید. در هنگام این شدن، مرز میان ناظر و منظر ناپدید می‌شود؛ گویی تنها از خلال فراموشی‌ِ آن‌که می‌نگرد و آن‌که دیده می‌شود، امکان به یادآوردنِ دوباره‌ی خود فراهم می‌آید.